CHAPTER 1: Ang Pagputol sa Nakaraan

Ang tunog ng matatalas na talim ng gunting na pumupunit sa mamahaling French lace at silk tulle ng aking wedding dress ang tanging naririnig sa buong silid.

 Bawat gupit ay tila isang paghinga ng maluwag. Bawat punit ay tila pagtatanggal ng nakatagong tinik sa aking dibdib na labindalawang taon kong tiniis.

 Ang gown na ito—na nagkakahalaga ng higit kalahating milyon, na tatlong buwan kong hinintay mula sa Europa, na personal kong idinisenyo kasama ang sikat na couturier—ay isa na ngayong munting bunton ng punit-punit na puting tela sa aking sahig.

 Binuksan ko ang shower. Hinaluan ko ng malamig na tubig ang pait ng nakaraan habang hinuhugasan ang makapal na makeup sa aking mukha. Ang waterproof mascara, ang mamahaling lipstick, ang kinang na ginawa lamang para sa isang palabas na kailanman ay hindi pala para sa akin.

 Nang matapos akong maligo, nagsuot ako ng isang simpleng silk pajamas.

 Tumingin ako sa salamin. WALA NANG BRIDE. Wala nang Alyssa na laging nakangiti at tumatango sa lahat ng kagustuhan ni Mark.

Naglakad ako patungo sa kusina, kumuha ng isang basong malamig na tubig, at binuksan ang aking pangalawang cellphone.

 

Nalula ako sa nakita kong notifications.

 

67 Missed Calls from Mark.

112 Messages from Mark.

45 Missed Calls from Tita Rose (Ina ni Mark).

28 Messages from Katrina.

 

Binuksan ko ang inbox. Ang mga text ni Mark ay nagbago mula sa pag-aalala patungo sa galit, at pagkatapos ay naging pakiusap:

 

Mark (1:15 PM): “Alyssa, nasaan ka na?! Nagsisimula na ang misa! Bakit wala ka pa sa bridal room?!”

 

Mark (1:45 PM): “Alyssa! Bakit patay ang phone mo?! Napapahiya na kami rito sa simbahan! Ang daming bisita, ang daming VIPs ng pamilya natin!”

 

Mark (2:30 PM): “Pumunta na kami sa reception sa Manila Hotel. Alyssa, anong kalarokohan ‘to?! Nagagalit na si Mama! Akala ba namin sumusunod ka lang sa likod?!”

 

Mark (3:15 PM): “Alyssa, maawa ka naman. Nakikiusap ako. Sumagot ka! Bakit ayaw mong sumagot?!”

 

Mark (4:00 PM): “Kasalanan ba ‘to dahil sa sasakyan?! Dahil lang ba ‘yun kay Cheska kaya ka nagkakaganyan?! Sobra ka naman na magselos! Sakitin ‘yung tao, Alyssa! Kailangan mo talagang magwalang-hiya nang ganito sa mismong araw ng kasal natin?!”

 

Natawa ako nang tahimik habang binabasa ang huling text niya.

 

Kasalanan ba ‘to dahil lang sa sasakyan?

 

Hanggang ngayon, hindi pa rin niya maintindihan.

 

Hindi ito tungkol sa kotse. Hindi ito tungkol sa Rolls-Royce o sa lumang Toyota Corolla.

 

Ito ay tungkol sa sampung libong pagkakataon sa nakaraang labindalawang taon kung saan paulit-ulit niyang ipinamukha sa akin na sa buhay niya, palamuti lang ako—habang si Cheska ang tunay na reyna.

 

 

 CHAPTER 2: Ang Kaguluhan sa Reception

 

Samantala, sa Grand Ballroom ng Manila Hotel, naghahari ang isang malaking kaguluhan.

 

Ang bulwagan ay napapalamutian ng mabilis na humigit-kumulang tatlong milyong pisong halaga ng mga sariwang bulaklak. Ang mga crystal chandelier ay nagbibigay ng marangyang liwanag sa higit limang daang bisita—mga prominenteng negosyante, matataas na opisyal ng gobyerno, at mga kilalang tao sa lipunan.

 

Ngunit ang presidential table ay walang laman kundi ang matinding kapahiyaan.

 

“Nasaan na ba ang babaeng ‘yan?!” galit na bulyaw ni Donya Rose, ang ina ni Mark, habang ibinabagsak ang kanyang mamahaling designer handbag sa mesa.

 

“Napakawalang-hiya! Pinagmukha niya tayong katawa-tawa sa harap ng maraming tao! Pinalabas niya na iniwan natin siya!” dagdag pa ng matanda, na ang mukha ay namumula sa galit sa ilalim ng makapal na makeup.

 

Nakatayo sa tabi niya si Mark, hawak ang kanyang phone, paulit-ulit na tumatawag sa numero ni Alyssa.

 

The number you are calling is now unattended or out of coverage area…

 

“Hindi pa rin sumasagot, Ma,” pabulong na sabi ni Mark. Halhal ang kanyang boses, puno ng pawis ang kanyang noo kahit malakas ang aircon ng ballroom.

 

“Anong hindi sumasagot?!” asik ng kanyang ina. “Mark, sabihin mo sa akin, anong nangyari sa daan?! Bakit hindi siya nakarating sa simbahan?! Diba kasama niyo siya sa convoy?!”

 

Napaatras si Mark. Nag-alinlangan siya bago sumagot. “Ah… Kasi Ma… sumumpong kasi ‘yung sakit sa puso ni Cheska bago tayo umalis sa condo ni Alyssa.”

 

Nangunot ang noo ni Donya Rose. “At ano ngayon?”

 

“Eh… bawal daw mahanginan si Cheska. Kaya… pinalipat ko si Cheska sa Rolls-Royce. Tapos sinabihan ko si Alyssa na sa backup car muna sumakay…”

Napatitig si Donya Rose sa kanyang anak. Kahit ang sarili niyang ina, na laging nakakampid kay Mark, ay napanganga sa kabobohan ng anak.

 

“Ginawa mo ‘yun?!” gulat na tanong ng ina. “Pinababa mo ang mismong BRIDE sa sarili niyang BRIDAL CAR para lang sa kaibigan mo?!”

 

“Ma! May sakit si Cheska! Naawa lang naman ako!” depensa ni Mark. “At tsaka pumayag naman si Alyssa! Ngumiti pa nga siya at sinabing ‘Sige’! Akala ko naiintindihan niya!”

 

“Tanga!” sigaw ng ina, bagaman pabulong pa rin para hindi marinig ng ibang bisita. “Napakagago mo, Mark! Hindi ngiti ng pag-intindi ‘yun! Ngiti ‘yun ng taong napuno na sa ‘yo!”

 

Sa hindi kalayuan, nakaupo si Cheska sa isang wheelchair na mabilis na inarkila ng staff ng hotel. Suot pa rin niya ang kanyang eleganteng puting gown, habang hawak ang isang basong malamig na tubig.

 

Nang marinig niya ang pag-uusap ng mag-ina, bahagya siyang yumuko para itago ang isang lihim na ngiti.

 

Tagumpay, isip-isip ni Cheska.

 

Mula pa noong kolehiyo, ayaw na ayaw na niya kay Alyssa. Si Alyssa ang maganda, si Alyssa ang mayaman, si Alyssa ang matalino, at si Alyssa ang nakuha ang puso ng lalaking gusto niyang kontrolin. Sa loob ng labindalawang taon, ginamit ni Cheska ang kanyang “sakit sa puso” para sirain ang bawat espesyal na sandali ng dalawa.

 

Tuwing mag-dedate sina Mark at Alyssa, aatakehin siya ng sakit. Tuwing anibersaryo nila, hihilingin niyang samahan siya ni Mark sa ospital. At tuwing mag-aaway sina Mark at Alyssa, lagi siyang lalapit kay Mark para magpanggap na maunawaing kaibigan.

 

At ngayon, naituloy niya ang kanyang pinakamalaking plano: Naudlot ang kasal.

 

“Mark…” mahinang tawag ni Cheska, ginagamit ang kanyang pinaka-kawawang boses. “Kasalanan ko ba? Dahil ba sa akin kaya umalis si Alyssa? Patawarin mo ako… Hindi ko naman sinasadya. Sana pala nagtiis na lang ako sa lamig sa kabilang kotse…”

 

Mabilis na lumapit si Mark kay Cheska at hinawakan ang kamay nito. “Hindi mo kasalanan, Cheska. Huwag mong sisihin ang sarili mo. Masyado lang talagang mababaw ang pag-iisip ni Alyssa. Gumawa siya ng ganitong eksena dahil lang sa mababaw na selos.”

 

Ngunit habang nagpapakasentimental ang dalawa, lumapit ang ama ni Alyssa, si Don Robert, kasama ang kanyang asawa na si Donya Carmen.

 

Malamig ang mukha ni Don Robert. Isang kilalang tycoon sa industriya ng real estate, si Don Robert ay isang taong hindi pwedeng bastusin ng kahit sino.

 

“Robert!” agos ng boses ni Donya Rose, sinusubukang magpaliwanag. “Mabuti at nakalapit ka. Anong nangyayari sa anak mo? Bakit hindi man lang nagpakita sa kasal—”

 

SLAP!

 

Isang malakas na sampal ang lumagapak sa mukha ni Mark.

 

Nanahimik ang buong paligid ng presidential table. Sa lakas ng sampal ni Don Robert, napalingon ang ilang kalapit na bisita.

 

“Tito Robert!” gulat na sigaw ni Mark habang hawak ang namumulang pisngi.

 

“Huwag mo akong matawag-tawag na Tito, napakawalang-hiya mong bata ka!” galit na sigaw ni Don Robert. Ang kanyang boses ay nanginginig sa matinding galit.

 

“Robert! Bakit mo sinampal ang anak ko?!” sigaw ni Donya Rose.

 

Kumuha si Don Robert ng isang sobre mula sa kanyang suit at itinapon ito sa dibdib ni Mark.

 

“Binasa namin ang text ng anak ko. At ngayon lang namin nalaman kung gaano katindi ang pagtitiis na ginawa niya sa pamilya niyo sa loob ng labindalawang taon!” galit na pahayag ng ama ni Alyssa.

 

“Robert, misunderstanding lang ‘to—” subok ni Donya Rose.

 

“Manahimik ka, Rose!” putol ni Donya Carmen, ang ina ni Alyssa, habang may luha sa kanyang mga mata ngunit puno ng determinasyon. “Ang akala namin ay ituturing niyong reyna ang anak namin. Yun pala, ginagawa niyo lang siyang tagasalo ng mga kapritso ng lalaking ‘yan at ng babaeng ‘yan!”

 

Itinuro ni Donya Carmen si Cheska, na biglang napayuko at nagpanggap na nahihilo.

 

“Simula sa araw na ito,” malamig na deklarasyon ni Don Robert habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Mark, “lahat ng investment ng kumpanya ko sa kumpanya ng pamilya niyo ay ganap nang KANSE LADO. Ang limang daang milyong pisong kontrata para sa BGC project? Kinalimutan niyo na.”

 

Napasigaw sa gulat si Donya Rose. “Ano?! Robert, huwag mo namang idamay ang negosyo rito! Mapaninira ‘yan sa pamilya natin!”

 

“Kayo ang sumira sa pamilya niyo!” sigaw ni Don Robert. “At ikaw, Mark… huwag na huwag kang magkakamaling lumapit ulit sa anak ko. Dahil kapag nakita pa kita malapit sa kanya, sisiguraduhin kong sa kangkungan ka pupulutin!”

 

Mabilis na tumalikod ang mga magulang ni Alyssa at naglakad palabas ng ballroom.

 

Pumailanlang ang tsismis sa buong bulwagan. Ang mga bisita ay nagsimulang magbulungan. Ang ilang investors ng kumpanya ni Mark ay mabilis na tumayo at umalis din nang walang paalam.

 

Napaluhod si Donya Rose sa sahig. “Ang kontrata… Ang BGC project… Mark! Anong ginawa mo?!”

 

Nakatayo si Mark sa gitna ng ballroom, tulala. Tumingin siya sa kanyang telepono.

 

Sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, naramdaman niya ang isang matinding takot. Isang takot na hindi lang kasal ang nawala sa kanya—kundi ang buong kinabukasan niya.

 

 

 CHAPTER 3: Ang Pagtuktok sa Hatinggabi

 

11:30 ng gabi.

 

Tahimik ang aking apartment. Nakaupo ako sa sofa, nakatitig sa laptop habang inaayos ang aking mga personal na dokumento at tinitingnan ang aking bank accounts.

 

Sa kabutihang palad, ang condominium na ito ay nakapangalan lamang sa akin. Ang perang ginamit ko rito ay galing sa sarili kong sweldo at investments bilang isang Senior Financial Director sa isang multinational firm. Walang ni isang piso si Mark dito.

 

Biglang narinig ang malakas at sunod-sunod na katok sa pinto ng aking unit.

 

BANG! BANG! BANG!

 

“Alyssa! Alyssa, buksan mo ‘to! Alam kong nandiyan ka!”

 

Boses ni Mark.

 

Sumunod ang isa pang boses—boses ng kanyang ina.

 

“Alyssa! Lumabas ka diyan! Huwag kang magtago! Mag-usap tayo, napakabastos mong bata ka!”

 

Huminga ako nang malalim. Walang takot. Walang kaba.

 

Kumuha ako ng isang basong tubig, uminom nang kaunti, at dahan-dahang naglakad patungo sa pinto. Binuksan ko ito, ngunit hindi ko inalis ang security chain latch.

 

Sa pamamagitan ng maliit na agwat ng pinto, nakita ko sina Mark at Donya Rose.

 

Gulo-gulo ang suit ni Mark. Wala na ang kanyang tie, nakabukas ang itaas na pindat ng kanyang kamiseta, at halatang puyat at balisa. Si Donya Rose naman ay mukhang ewan sa gulo ng kanyang buhok at namumulang mga mata.

 

“Alyssa!” relief na sabi ni Mark nang makita niya ako. “Salamat sa Diyos, nandito ka lang pala! Bakit ayaw mong buksan nang tuluyan?! Papasukin mo kami!”

 

“Bakit ako magpapapasok ng mga taong hindi ko naman bisita?” malamig kong tanong.

 

Namilog ang mga mata ni Donya Rose sa galit. “Ano?! Hindi bisita?! Alyssa, ako ang dapat na magiging biyenan mo ngayon! Bakit mo kami ginaganito?! Alam mo ba kung anong kahihiyan ang idinulot mo sa amin ngayong araw?!”

 

“Kahihiyan?” natawa ako nang mahina. “Tita Rose, kayo ang nagdala ng kahihiyan sa sarili niyo. Hindi ba’t masaya kayo? Kasama niyo naman si Cheska sa bridal car. Diba siya naman talaga ang gusto niyong maging kabiyak ng anak niyo?”

 

“Alyssa, please!” singit ni Mark, pilit na ipinapasok ang kanyang kamay sa agwat ng pinto. “Nagseselos ka lang ba talaga dahil sa sasakyan?! Sinabi ko naman sa ‘yo, may sakit si Cheska! Hindi ko pwedeng pabayaan ang taong may sakit!”

 

Tinitigan ko si Mark sa mga mata.

 

“Mark… 12 years,” panimula ko. “12 years tayong magkasama. 12 years kong narinig ang linyang ‘may sakit si Cheska’.”

 

“Ano naman ang masama sa pagtulong sa may sakit?!” depensa niya.

 

“Walang masama sa pagtulong,” sagot ko. “Ang masama ay nung ginawa mo akong pangalawa sa lahat ng pagkakataon.”

 

“Naalala mo pa ba noong 25th birthday ko?” patuloy ko. “Nag-book ako ng dinner para sa ating dalawa. Tatlong buwan kong pinaghandaan ‘yun. Pero nasaan ka? Tumawag si Cheska dahil masakit daw ang ulo niya, kaya inensela mo ang dinner natin at sumama ka sa kanya sa ER.”

 

Napatigil si Mark.

 

“Naalala mo pa ba noong naconfine ang Mama ko noong isang taon?” patuloy ko pa. “Nakiusap ako sa ‘yo na samahan ako sa ospital dahil natatakot ako. Pero anong sinabi mo? Sinabi mo na kailangan mong samahan si Cheska na bumili ng gamot dahil wala daw siyang kasama.”

 

“Alyssa… dati pa ‘yun…” utal na sabi ni Mark.

 

“At noong isang linggo?” malamig kong tanong. “Noong namimili tayo ng wedding rings? Iniwan mo ako sa jewelry shop dahil tumawag si Cheska, nagpapasama mag-grocery dahil nahihilo daw siya. Mark, sa bawat importanteng sandali ng buhay ko, lagi mong pinatunayan na mas mahalaga siya kaysa sa akin.”

 

Natahimik si Mark. Walang lumalabas na salita sa kanyang bibig.

 

“At ngayong araw…” pagpapatuloy ko, habang nararamdaman ko ang paglaya ng aking puso mula sa matagal na pagkakagapos, “sa araw ng kasal natin… ipinagmukha mo sa buong mundo na kahit sa araw na dapat ay AKO ang reyna, mas mahalaga pa rin ang kagustuhan ni Cheska.”

 

“Alyssa…” nanginig ang boses ni Mark. “Mali ang iniisip mo… Mahal kita. Ikaw ang gusto kong makasama habangbuhay. Si Cheska… kaibigan lang talaga ‘yun!”

 

“Kung kaibigan lang ‘yun, bakit hindi mo siya pakasalan?” wika ko.

 

Sumingit si Donya Rose, halatang nawawalan na ng pasensya. “Alyssa! Tama na ‘yang kadramahan mo! Hindi ka na bata! 12 years kayong nag-sama, tapos itatapon mo lang dahil lang sa maliit na bagay?! Alam mo ba kung anong nangyari sa kumpanya natin ngayon?! Kina-kansela ng Papa mo ang kontrata! Pagsabihan mo ang Papa mo! Ibalik niyo ang investment!”

 

Natawa ako nang malakas. Isang tawa na puno ng pagkainis.

 

“Ah,” sabi ko. “Kaya pala kayo nandito. Hindi dahil sa nag-aalala kayo sa akin. Nandito kayo dahil natatakot kayo para sa pera at reputasyon niyo.”

 

“Alyssa, hindi sa ganun—” subok ni Mark.

 

Inalis ko ang engagement ring sa aking daliri. Ang tatlong-karat na dyamante na inakala kong simbolo ng walang hanggang pag-ibig.

 

Inilagay ko ito sa palad ni Mark sa pamamagitan ng agwat ng pinto.

 

“Mark, ito ang singsing mo. Kunin mo na. At pakiusap, huwag na kayong babalik dito kailanman.”

 

“Alyssa! Huwag mong gawin ‘to!” umiyak na si Mark. Hawak niya ang singsing habang tumutulo ang kanyang mga luha. “Patawarin mo ako… Gagawin ko ang lahat! Lalayo na ako kay Cheska! Hindi ko na siya kakausapin kailanman! Pakiusap, wag mo lang akong iwan!”

 

Tinitigan ko siya nang walang kahit anong awa.

 

“Huli na ang lahat, Mark. Masyado nang huli.”

 

Mabilis kong isinara ang pinto.

 

CLACK.

 

Ikinabit ko ang double lock. Isinara ko ang mga harang.

 

Sa labas, narinig ko ang paggiba ni Mark sa pinto, ang kanyang mga sigaw ng pagmamakaawa, at ang galit na boses ng kanyang ina.

 

Ngunit pumasok ako sa aking kwarto, humiga sa malambot kong kama, at sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon… nakatulog ako nang napakahimbing.

 

 

 CHAPTER 4: Ang Pagbagsak ng mga Maskara

 

Pagkalipas ng dalawang linggo.

 

Ang balita tungkol sa naunsyaming kasal nina Mark at Alyssa ay naging malaking paksa sa mga business circles at high society sa Maynila.

 

Walang nag-akala na ang pamilya Perez (pamilya ni Alyssa) ay ganap na puputol ng ugnayan sa pamilya Santos (pamilya ni Mark).

 

Sa loob ng dalawang linggong iyon, hindi tumigil si Mark sa pagtatangkang makipagkita kay Alyssa. Araw-araw siyang nagpapadala ng mga bulaklak sa opisina ni Alyssa, ngunit lahat ng ito ay direktang itinatapon ng receptionists sa basurahan. Naghihintay siya sa parking lot ng kumpanya, ngunit pinalalayas siya ng mga security guard sa utos ng management.

 

Samantala, ang kumpanya ng pamilya ni Mark—ang Santos Group—ay mabilis na bumabagsak.

 

Dahil sa pagbawi ni Don Robert ng limang daang milyong pisong investment, hindi na kayang pondohan ng Santos Group ang kanilang mga nakalinyang proyekto. Ang mga bangko ay nagsimula na ring magpadala ng mga demand letter para sa mga utang ng kumpanya.

 

Sa mansyon ng mga Santos, nag-aaway ang pamilya.

 

“Mark! Bakit hindi mo pa rin nakakausap si Alyssa?!” galit na sigaw ni Donya Rose habang itinapon ang billing statement sa mesa. “Ang mga bangko, naniningil na! Kapag hindi nabayaran ang utang natin ngayong buwan, kukunin nila ang mansyon na ‘to!”

 

Nakatitig si Mark sa dingding, walang buhay ang mga mata. Namayat siya at halatang hindi nakakatulog.

 

“Ayaw niya akong kausapin, Ma. Ayaw niya…” mahinang sagot ni Mark.

 

“Pumunta ka sa bahay ng mga parents niya! Lumuhod ka sa harap ng Papa niya!” sigaw ng ina.

 

“Ginawa ko na ‘yan, Ma! Hindi man lang ako pinapasok sa gate! Pinagbantaan pa ako ng mga guards na babarilin kapag hindi ako umalis!”

 

Biglang pumasok si Cheska sa sala. Suot niya ang isang mamahaling damit na binili pa niya gamit ang credit card na ibinigay sa kanya ni Mark noong nakaraang buwan.

 

“Mark…” malambing na sabi ni Cheska, pilit na kumakapit sa braso ng lalaki. “Huwag ka nang mag-alala. Nandito naman ako, eh. Kung ayaw na sa ‘yo ni Alyssa, ako na lang. Gagawin ko ang lahat para maging mabuting partner sa ‘yo.”

 

Dahan-dahang inalis ni Mark ang kamay ni Cheska sa kanyang braso.

 

Tinitigan niya si Cheska. Sa unang pagkakataon, pinalitan ng kalinawan ang pagiging bulag ni Mark.

 

“Cheska…” malamig na sabi ni Mark. “Magkano ang natanggap mong pera sa credit card ko ngayong buwan?”

 

Napatigil si Cheska. “Ha? Kasi… bumili lang ako ng mga gamot at konting damit—”

 

“Dalawang daang libong piso para sa damit at bag?!” bulyaw ni Mark. “Ganyan ba ang ginagawa ng taong may sakit sa puso?!”

 

“Mark, bakit ka nagagalit sa akin?!” umiyak na si Cheska. “Ginagawa ko lang naman ‘to para gumaling ako! At tsaka, dati naman hindi ka nagrereklamo sa mga binibili ko!”

 

“Dahil dati, si Alyssa ang nagpapadala ng pera sa akin!” sigaw ni Mark, habang ang katotohanan ay tuluyang sumabog sa kanyang mukha.

 

“Dati, si Alyssa ang nag-aayos ng mga finances ko! Si Alyssa ang nagbabayad ng mga pagkakamali ko! Si Alyssa ang nagpapatakbo ng buhay ko habang ako ay busy sa pag-aalaga sa ‘yo!”

 

Napatitig si Donya Rose sa kanyang anak. “Mark… anong sinasabi mo?”

 

“Ma!” tumingin si Mark sa kanyang ina, may luha sa mga mata. “Akala niyo ba ako ang magaling na businessman?! Hindi! Si Alyssa ang gumagawa ng mga financial reports ko! Si Alyssa ang nagse-secure ng mga kontrata ko! Lahat ng tagumpay ko sa nakaraang limang taon, gawa ni Alyssa!”

 

“At pinalayas natin siya,” tuloy ni Mark, sabay tawa nang pait. “Pinalayas natin ang taong nagtaas sa atin… para lang sa babaeng ‘to!”

 

Itinuro niya si Cheska.

 

Namutla si Cheska. “Mark… panano mo nasasabi ‘yan? Diba mahal mo ako?”

 

“Mahal?!” asik ni Mark. “Hindi kita mahal, Cheska! Naawa lang ako sa ‘yo! Pero napagtanto ko na ngayon… hindi ka naman talaga may sakit, ‘di ba?”

 

“Anong sinasabi mo?!” depensa ni Cheska.

 

Kumuha si Mark ng isang brown envelope sa kanyang bag at ibinagsak ito sa harap ni Cheska.

 

“Pumunta ako sa ospital kung saan ka nagpapatsekup noong isang araw,” galit na sabi ni Mark. “Kinausap ko ang doktor mo. At alam mo kung anong sinabi niya? Sinabi niya na matagal ka nang MAGALING! Ang mild heart arrhythmia mo noong High School ay matagal nang na-cure!”

 

Napaatras si Cheska, namumutla ang buong mukha.

 

“Ang mga ‘pagsumpong’ mo ng sakit… ang mga paninikip ng dibdib mo tuwing kasama ko si Alyssa… gawa-gawa mo lang lahat!” sigaw ni Mark. “Ginawa mo lang ‘yun para makuha ang atensyon ko! Para sirain ang relasyon namin ni Alyssa!”

 

Napatakip ng bibig si Donya Rose. “Cheska… totoo ba ‘to?!”

 

“Hindi! Magsisinungaling ang doktor na ‘yun!” subok pa rin ni Cheska.

 

“Umalis ka rito,” malamig na utos ni Mark.

 

“Mark—”

 

“UMALIS KA DITO BAGO KITA IPAPULIS!” bulyaw ni Mark sa buong lakas ng kanyang boses.

 

Dahil sa takot, mabilis na kinuha ni Cheska ang kanyang bag at tumakbo palabas ng mansyon, hindi na lumingon kailanman.

 

Naiwan si Mark at ang kanyang ina sa malaking sala ng pamilya Santos.

 

Napaupo si Mark sa sahig, itinakip ang mga kamay sa kanyang mukha, at umiyak nang napakasakit.

 

Nawa’y napagtanto niya ang pinakamasakit na katotohanan: Binenta niya ang isang tunay na dyamante… para lamang sa isang pekeng bubog.

 

 

 CHAPTER 5: Ang Muling Pag-usbong ni Alyssa

 

Tatlong buwan ang mabilis na lumipas.

 

Sa pampublikong larangan, si Alyssa ay hindi nagpakita ng kahit anong kabiguan. Sa halip na magmukmok, ibinuhos niya ang kanyang buong lakas sa kanyang karera at personal na pag-unlad.

 

Promoted na siya bilang Vice President of Global Finance sa kanyang kumpanya. Ang kanyang mukha ay lumabas sa pabalat ng isang sikat na business magazine bilang isa sa “Top 30 Most Influential Young Executives in Asia.”

 

Isang gabi, dumalo si Alyssa sa isang charity gala sa Okada Manila.

 

Suot niya ang isang eleganteng emerald green silk gown na idinisenyo upang ipakita ang kanyang angking kariktan at kumpiyansa sa sarili. Wala na ang traces ng lungkot sa kanyang mga mata; pinalitan na ito ng lakas at kapanatagan ng loob.

 

Habang nakikipag-usap siya sa ilang mga foreign investors, isang pamilyar na boses ang tumawag sa kanya.

 

“Alyssa…”

 

Lumingon si Alyssa.

 

Nakatayo sa hindi kalayuan si Mark.

 

Ngunit malayo na ito sa dating Mark na kilala ng lahat. Namayat siya nang husto, mukhang haggard, at suot ang isang lumang suit na halatang hindi na naipapadry-clean. Wala na ang kaangkupan at kintab ng isang mayamang tagapagmana.

 

Nabalitaan ni Alyssa na ang Santos Group ay nagdeklara na ng bankruptcy noong nakaraang linggo. Ang kanilang mansyon ay na-foreclose na ng bangko, at ang pamilya Santos ay lumipat na sa isang maliit na apartment sa probinsya.

 

Naglakad si Mark patungo sa kabilang dako ng hall. Pilit siyang pinipigilan ng mga bouncer, ngunit nang makita siya ni Alyssa, itinaas nito ang kanyang kamay para sabihing pabalikin sila.

 

“Alyssa…” pabulong na sabi ni Mark habang nakatitig sa dating fiancé. “Napakaganda mo pa rin…”

 

“Anong ginagawa mo rito, Mark?” maikling tanong ni Alyssa, walang halong galit, walang halong pagmamahal—purong kawalan ng emosyon.

 

Lalo pang nasaktan si Mark sa malamig na tungo ni Alyssa. Mas guguustuhin pa niyang galit ito sa kanya kaysa sa ganitong parang hindi siya umiiral.

 

“Gusto ko lang… gusto ko lang magmakaawa,” umiyak na si Mark sa harap ng maraming taong dumalo sa gala. Napaluhod siya sa malamig na marble floor sa harap ni Alyssa.

 

“Alyssa, patawarin mo ako. Maling-mali ako. Nalaman ko na ang lahat… nalaman ko na nagpanggap lang si Cheska. Pinalayas ko na siya sa buhay ko! Wala na siya! Pakiusap, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon…”

 

Tinitigan siya ng mga tao sa buong ballroom. Nagsimula nang kumuha ng litrato ang ilang mga bisita.

 

Ngunit nanatiling nakatayo si Alyssa, straight ang likod, tila isang reynang nakatingin sa isang pulubi.

 

“Mark,” dahan-dahang sabi ni Alyssa. “Tumayo ka diyan. Huwag mong ipahiya ang sarili mo.”

 

“Hindi ako tatayo hangga’t hindi mo ako pinapatawad!” umiiyak na pakiusap ni Mark, sinusubukang hawakan ang dulo ng gown ni Alyssa. “Mahal kita, Alyssa! Ikaw lang ang babaeng minahal ko nang totoo! Nabulag lang ako! Pakiusap… bumalik ka na sa akin. Magsisimula tayo muli!”

 

Yumuko nang kaunti si Alyssa at tinitigan si Mark sa kanyang mga mata.

 

“Mark… pinatawad na kita,” mahinang sabi ni Alyssa.

 

Nagkaroon ng pag-asa ang mga mata ni Mark. “Talaga?! Pinatawad mo na ako?!”

 

“Oo,” sagot ni Alyssa. “Pinatawad na kita, hindi dahil sa mahal pa kita… kundi dahil wala ka nang halaga sa akin para magkimkim pa ako ng galit.”

 

Parang sinaksak ng kutsilyo ang dibdib ni Mark sa mga salitang iyon.

 

“Ang forgiveness ay para sa sarili kong kapayapaan ng isip, Mark. Pero ang BUMALIK sa ‘yo? Kailanman ay hindi na mangyayari ‘yun,” patuloy ni Alyssa.

 

“Alyssa, maawa ka… wala na akong natitira. Nawala ang kumpanya namin, nawala ang bahay namin, nawala ang lahat!” pagmamakaawa ng lalaki.

 

Ngumiti si Alyssa nang napakatipid.

 

“Nawala ang lahat sa ‘yo dahil pinili mong itapon ang taong nagbigay sa ‘yo ng lahat,” wika ni Alyssa. “Pinili mo si Cheska. Pinili mo ang mga kasinungalingan niya. Kaya panindigan mo ang mga naging desisyon mo.”

 Inalis ni Alyssa ang tingin kay Mark. Tumalikod siya at nagsimulang humakbang palabas ng bulwagan.

 “Alyssa! ALYSSA!” sigaw ni Mark habang inaalalayan siya ng mga security guard palabas ng venue. Ang kanyang mga sigaw ay unti-unting nawala sa ingay ng musika at tawanan ng gabi.

CHAPTER 6: Ang Bagong Simula

 Pagkalipas ng isang taon.

 Nakatayo si Alyssa sa balcony ng isang luxury penthouse sa BGC. Hawak niya ang isang baso ng pulang alak habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod.

 Sa tabi niya, lumapit ang isang matangkad at tipikal na eleganteng lalaki. Si Gabriel—ang bagong Managing Partner ng pinakamalaking investment firm sa bansa, at ang lalaking sa loob ng huling walong buwan ay pahiwatig at buong tipuno niyang ipinaramdam kay Alyssa kung ano ang tunay na kahulugan ng respeto at pagmamahal.

 Hindi kailanman pinaghintay ni Gabriel si Alyssa. Hindi kailanman ginawang pangalawa si Alyssa sa buhay nito. Tuwing may okasyon, si Alyssa ang kanyang unang priyoridad.

 “Iniisip mo pa rin ba ang nakaraan?” malambing na tanong ni Gabriel habang dahan-dahang ikinakabit ang kanyang braso sa bewang ni Alyssa.

 Humarap si Alyssa kay Gabriel, isinandal ang kanyang ulo sa dibdib nito, at umiling.

 “Hindi na,” sagot ni Alyssa habang nakangiti mula sa puso. “Iniisip ko lang kung gaano ako kabswerte.”

 “Bswerte?”

 “Oo,” sabi ni Alyssa. “Nang araw na ibinigay ko ang bridal car sa ibang tao… inakala ko na iyon ang pinakamalas na araw ng buhay ko. Pero ‘yun pala ang pinakamalaking biyaya na ibinigay sa akin ng Tadhana.”

 Natawa nang mahina si Gabriel at hinalikan si Alyssa sa noo. “Dahil kung hindi mo ibinigay ang bridal car na ‘yun… hindi ka makakakarating sa akin.”

 Tumingin si Alyssa sa kalangitan. Ang mga bituin ay nagniningning nang napakaliwanag.

 Naintindihan na niya sa wakas.

 Minsan, kailangan mong mawalan ng isang bagay na akala mo ay para sa ‘yo… para magkaroon ng kalawakan ang iyong mga kamay na tanggapin ang bagay na TUNAY na nakalaan para sa ‘yo.

 Hindi lahat ng naunsyaming kasal ay isang trahedya. Minsan, ito ay ang Ligtas na Pagligtas ng Langit sa ‘yo mula sa isang buhay na puno ng dusa.

 At ngayon, sa piling ng lalaking nakakaalam ng kanyang tunay na halaga… si Alyssa ay hindi na muling magiging pangalawa kailanman.